NOC W MUZEUM 2
Tłumaczenie: Zacharlecter dopasowanie KONIO
DZIĘKI SANTII ZA POMOC
DO ARCHIWUM RZĄDOWEGO NA CZAS NIEOKREŚLONY
Co jeśli to był twój dom?
Siada prąd, gasną światła.
Dzieci w łóżkach płaczliwie wołają: 'Mamo, tato, boimy się. Przyjdźcie tu!"
Musisz do nich szybko dotrzeć.
Musisz zdobyć broń, a przede wszystkim - latarkę.
Ale jak ją znajdziesz, skoro jest ciemno?
Powiem ci jak - dzięki podświetlanej latarce!
Jestem Larry Daley z Daley Devices.
A ten program przewróci wam w głowach.
Pomoże mi w tym mój znajomy.
Przed państwem George Foreman.
Genialne, Daley.
Czyż to nie jest genialne?
Ale czy to ty byłeś dwa lata temu stróżem nocnym w muzeum?
Zgadza sie, dwukrotny mistrzu wagi ciężkiej.
Byłem typowym facetem, z latarką i ambicjami.
Czyli typowym Larrym.
Ale teraz jesteś właścicielem Daley Devices.
Tworzącym przydatne narzędzia jak mega kość dla psa.
Podobała wam się kość?
Niegubiący się brelok na klucze.
Ten mały skarb.
A teraz to przełomowe urządzenie; powiedzmy to razem:
Podświetlana latarka!
Daley Devices, w czym mogę pomóc?
Gena, zanieś to z powrotem do magazynu. Mapę też.
- Dzwonił znów ten facet. - Serio?
Przełomowa wiadomość.
- Spotkanie z Wal-Mart. - żartujesz. Kiedy?
Za trzy dni.
- To mamy wiele do zrobienia. - Nie słyszałeś, co powiedziałem?
Słyszałem, przełomowa wiadomość.
- Powinieneś się cieszyć. - Hura.
- Nabijasz się ze mnie. - Nie ma umowy - nie ma zabawy.
Kapuję.
- Kiedy chcą sie spotkać? - W piątek o 10.
Odwołaj spotkanie tej wirującej wyrzynarki.
Muszę się skupić.
Urodziny córki - odwołane.
Możesz jechać, trochę tu zabawię.
ZAMKNlĘTE RENOWACJE
Witam. Przepraszam, wejście tylko dla upoważnionych.
To ty... Pan "człowiek sukcesu".
Znów sie na wspomnienia zebrało. Dawno cię tu nie widziałem.
Byłem zajęty.
- Co sie dzieje? - Postęp.
Tak mi powiedzieli.
Przed tobą przyszłość historii naturalnej, wersja 2.0.
Witajcie w muzeum historii naturalnej, w którym historia wraca do źycia.
Podejdź, zapytaj, a potem daj szansę innemu zwiedzającemu.
- No dobra. Gdzie się urodziłeś? - Tu, w Nowym Jorku,
na 20. ulicy, 27 października 1858 roku.
Nic tylko historia i uczenie się.
Zbawić naród, dziecko po dziecku.
Dodajecie interaktywne eksponaty, tak?
Raczej zastępujemy nimi stare.
- To co z tymi starymi? - Usuwamy.
Mam się pozbyć tych dioram,
figur woskowych i tych zniszczonych zwierząt,
jak ta małpka na przykład.
- Ostrożnie, to kapucynka. - To małpa.
To rzadki gatunek, nie byle małpka.
Małpa to małpa, po co wdawać się w szczegóły?
Wyrzucamy ją, nie chrzcimy.
- Wyrzucacie, czy przenosicie? - A ty co, ich rzecznik?
Odpuść sobie.
- Czyj to był pomysł? - Jako że tu rządzę, mój.
Mój i zarządu. Głównie zarządu.
Co ci do tego?
- Nic. Ale ludzie lubią eksponaty. - Ludzie lubią postęp.
- Sam jesteś tego przykładem. - Sytuacja uległa zmianie.
- Interes ruszył. - Poszczęściło ci się.
- Szkoda, że ja nie byłem stróżem. - To gdzie idą te eksponaty?
Do archiwum rządowego.
- Czyli dokąd? - Do Waszyngtonu.
- Smithsonian. - Możemy jakoś temu zaradzić.
Klamka zapadła. Jutro wyjeżdżają.
To koniec.
Jak się trzymasz, koleżko?
Chcesz coś z torebki?
Mam coś dla ciebie. Sznurek.
Myślisz, że jesteś silniejszy?
Nie przestaniesz, co?
Lawrence! Miło cię widzieć.
Ciebie też.
Wrócił strażnik Brooklynu.
Siemka, Akh.
McPhee powiedział mi co się tu wyprawia.
Dokładnie. Wiele sie zmieniło od czasu twej ostatniej wizyty.
Można by rzec, że...
Poczekam.
Pomoże ktoś? Kończy się powietrze.
Siemacie.
Jak tam?
Patrzcie, patrzcie. Pan Guliwer przyszedł się pożegnać.
Tak, Jedediah, wiem. Nie rozumiem, dlaczego.
Prawdziwa zagadka.
Może zapytaj to wibrujące pudełko.
Zostawiłeś nas! Ot, dlaczego.
żadna mi wielce zagadka!
Nikt do nas nie przychodzi w godzinach urzędowania.
Nikt gum gum dla dum dum.
Spokojnie. Zadzwonię rano do zarządu i pociągnę za sznurki.
- Nic wam nie będzie. - Nam? Słyszałeś go?
Nie ma już "nas", odkąd ruszyłeś na prerie!
Zostawiając nam tumany kurzu.
Co było, to było.
Nawet chwała Rzymu musiała ujrzeć swój kres.
Nie pomagasz robiąc tę ckliwą minę.
Nie wiem o czym ty mówisz.
Na co tak patrzysz? Tutaj jestem.
Na ścianę patrzę.
Może tak źle nie będzie.
Trafna uwaga. Ale to przecież Smithsonian!
Tego nie wiesz, Dexter.
To właśnie o tą przeprowadzkę nam chodzi.
Wiem, że chcesz nas pocieszyć.
Że jesteś lekko tym zmartwiony.
Ale nic już nie będzie jak dawniej.
- Dla nas wszystkich. - Dokładnie.
Jedediah, proszę.
Lawrence, to dla nas okres pełen emocji.
To nasza ostatnia wspólna noc
i nie zmarnujmy jej na użalanie się.
Kto więc pójdzie ze mną na ten ostatni spacer?
- Idziesz? - Wolę się poużalać.
Moja droga, jedziemy?
Miłej podróży, moja droga.
Pomóc ci, Dexter?
Nie gniewaj się na mnie.
Wszystko będzie dobrze.
Już prawie świt.
- Gdzie twoja skrzynia? - Ja zostaję.
Razem z Rexym i paroma innymi eksponatami zostajemy tutaj.
Jak na razie.
Bez tablicy?
Prawdę mówiąc,
tablica Ahkmenraha zostaje tu, z nim.
- Co? - Będą bez tablicy.
To może być ich ostatnia noc.
Nie powiedziałeś im?
Czasem lepsze drobne kłamstwo niż bolesna prawda.
- Poradzisz sobie? - Będę się starać.
Czasem wielkie zmiany niosą ogromne możliwości.
Tobie na przykład odejście od nas wyszło na dobre.
Chyba tak...
żadne tam chyba. Jesteś panem biznesu.
Masz świat u swych stóp. Tego przecież chciałeś.
- Tak, wiem. - Nie wiesz.
Pozwól że udzielę ci rady.
Kluczem do szczęścia, takiego prawdziwego,
jest...
Chwila. Załatwiamy transakcje z japończykami.
Wyłączę go. Przepraszam.
Klucz do szczęścia?
Do zobaczenia.
Czyli zabrali je? Nie możesz temu zaradzić?
Chciałbym. Próbowałem wszystkiego.
Gadałem z McPhee, z zarządem.
Ale dziś rano już je wywieżli.
Sporo jedzenia.
Ed tu przyjdzie. Musimy załatwić parę spraw zawodowych.
Więc noc spędzisz na pracy.
Kiedyś każdą noc spędzałem na pracy.
Ale wtedy miałeś najfajniejszą pracę na świecie.
Fajność nie kupi ci tych gier wideo.
Gigantorze, to ja, Jedediah!
Nigdy się nie poddam!
- Jak ci sie udało wykonać telefon? - To długa historia.
Ta durna małpa ukradła tablicę i mamy przebombane.
- Co sie tam dzieje? - Kahmunrah.
Starszy brat Ahkmenraha. Jest tu i miły to on nie jest.
Powtarzam: nie jest miły.
To był Attila?
Jed? Nic ci nie jest?
Puszczaj! Pomocy!
O co chodziło?
Nie wiem.
Chodż. Podrzucę cię do mamy.
- Co sie dzieje? - Tego się chcę dowiedzieć.
McPhee mówił, że archiwum jest w Smithsonian.
- Gdzie dokładnie? - W tym problem.
Smithsonian to kompleks 19 muzeów.
Są rozdzielone w National Mall.
Od Capitolu aż do Lincoln Memorial.
Jest tam dosłownie wszystko. Całkiem ekstra.
A które muzeum stanowi archiwum?
żadne. Archiwum jest pod ziemią. Pod całym kompleksem.
- Więc jeśli tam jest tablica... - To całe Smithsonian ożyje.
- To jaki masz plan? - O to się nie martw.
Nie masz planu, prawda?
Mam świetny, dobrze przemyślany plan.
- Czyli żaden. - Dokładnie.
Zadzwonię jak będę na miejscu.
Dzięki.
Witamy w największym muzeum świata.
Wiem, że to zwariowane.
Co powiecie na te zwisające samoloty? Niezłe, co?
Przepraszam. Wie pani jak dostać się do archiwum?
Udawaj ważniaka, daj sie wypchać i na półeczkę.
Mały żarcik. Nie ważny.
Archiwa są pod ziemią, nie ma tam wstępu.
Serio? W ogóle? Dobra. Dziękuję.
WROTA KAHMUNRAH MITYCZNE DRZWI DO DRUGIEGO ŚWIATA
Kahmunrah...
Co pan robi?
- Nie dotykamy. - Wcale nie chciałem.
Ruszyłeś ręką z ZD.
- ZD? - Zamiarem dotknięcia.
- Nie zamierzałem dotykać. - A co, pocałować?
- Dobra. Przepraszam. - Spróbuj dotknąć.
Właśnie na to czekam.
By jakaś beksa jak ty obmacała cały eksponat.
- Myślałem, że żyjemy w wolnym kraju. - żle myślałeś.
żyjemy w Niemacajlandii.
- Mam prawo to obejrzeć. - Wiesz co zrobię, jak dotkniesz?
Grozisz mi, tak? Tak, Brendon?
Wymawia się "'Brandon".
- Słucham? - "Brandon'"!
B- ran-don.
Brakowało liter jak robili plakietkę?
Brakowało kawałów w sklepie dla dowcipnisi?
Nie jestem specjalistą, ale chyba wymawia się Brendon.
To lepiej wróc do szkoły.
- Nie słyszałeś o takim imieniu? - Brandon? Nie.
Jakie imię dawano najcześciej w 1984 roku? Brandon.
- Tak wiec, grozisz mi, Brandon? - No nie wiem. Zgadnij.
Huna. 9-cio woltowa. Ekstra. Piękna rzecz.
- Tak się nazywa. - Ale osobiście preferuję Maglight LED.
Zrób mi przysługę.
Włóż ręce do kieszeni, opuść głowę i bądż uprzejmy.
A mogę coś jeszcze zapytać?
- Czyli tego nie moge zrobić? - Teraz się doigrałeś.
życie ci niemiłe, skoro chcesz, żebym ci przywalił?
- Czyli jednak mi grozisz. - Nie dotykaj tego.
- Nie dotykaj mnie. - Sam nie dotykaj.
- Nie dotykaj. - Ty też.
Ja mogę cię tak cały dzień.
- Latarka jest od świecenia. - Możemy pojechać na wczasy,
i jedyne co bym robił, to szturchał cię latarką.
- Nie rób tego. - Czego niby?
- Zrobisz mi coś? - Przekonaj się.
Nic mi nie zrobisz.
A to dlatego, że ja...
- Serio, Brendon- - Brandon.
Brandon. Nie znasz mnie. Myślisz, że znasz się na stróżowaniu?
Pojęcia nawet nie masz.
- Widziałem niewyobrażalne rzeczy. - Na przykład?
- Nie powiem. Za to ty schowaj latarkę... - A myślałem, że powiesz coś ekstra.
Ale nie tobie.
Schowaj latarkę.
Zgoda?
- Fajny trik. - Dzięki.
Nie chowasz urazy?
Przepraszam.
- To ja przepraszam. - Nie, to moja wina.
- Zwykły konflikt charakterów. - Ty tylko wykonywałeś obowiązki.
Trzymaj się.
Co za koleś.
- Jestem w środku. - Sprecyzuj.
Północno wschodni korytarz zamku, koło parku.
Nakieruj mnie na archiwa.
Na końcu korytarza w prawo i po lewej powinny być schody.
Tam sprawy się komplikują.
Są tam tunele łączące poszczególne budynki.
- Może być ciężko. - To do roboty. Za 28 minut zachód.
Po zejściu na poziom B, ponownie skręcasz w lewo...
- Nick, halo? - Tato... nie słyszę.
Przepustka. Brandon!
Dozo, ziomal!
Dobra. Gdzie was mogło posiać?
No nieżle.
Policzę sie z tobą, łobuzie jeden!
Nie! Tylko nie to!
Parle vous francais?
Angielski?
- A pan to kto? - Jam jest Kahmunrah,
król królów, którym powrócił z otchłani zamierzchłej historii.
Może powinienem powtórzyć.
Jestem pradawnym faraonem. Byłem martw, alem powrócił do życia!
Tak, głuchy nie jestem. Witaj.
- A ty to kto? - Larry Daley.
Z Daley Devices w Nowym Jorku.
Tak się składa, że znam Ahkmenraha, twojego brata.
Doprawdy?
Zna mojego braciszka, pupilka rodziców.
Fakt, dobry dzieciak.
Dostawał od nich wszystko, i to dosłownie.
Nawet tron.
Tron, który prawowicie należał się mnie!
- O tym nie wspominał. - To było do przewidzenia.
Teraz nadchodzi era Kahmunraha, bom powrócił do...
itd. Daj tę tablicę.
- Nie rób tego, Gigantorze! - Cicho tam siedzieć!
- Nie chcecie, żebym tam wszedł. - Wejście tylko na karnet!
Ta tablica ma niewyobrażalnie potężną moc.
Sztuczka z ożywianiem rzeczy martwych będzie niczym,
gdy za pomocą tablicy otworzę wrota na drugi świat
i sprowadzę swą armię.
Więc jeśli łaska...
oddaj mi ją.
Spoko. Masz.
Mądra decyzja.
Co tam, to przecież nie Kostka.
Kostka?
Kostka Rubika.
Gadajże więc o jaką Kostkę... Rubika chodzi.
Taka tam kostka, co zmienia wrogów w proch.
Nieważne. Myślałem, że... No nic.
Twój brat też nie chciał mieć z nią do czynienia.
Tyle że ty wyglądasz na bystrzejszego, więc pomyślałem...
Nie jestem moim Bratem.
Moge zabić ciebie i twych przyjaciół bez mrugnięcia.
Zaprowadź mnie to tej Kostki Rubika.
- Tam jest. - Otwieraj.
Wracajże! Oddawaj tablicę!
Pamiętaj, kto więzi twych przyjaciół!
- Chwytaj ster. - Co?
Prowadż, mówię.
Znów w akcji, cudnie!
Jedź przed siebie, ja zajmę się resztą.
Szarżuj!
- To jaki mamy plan? - Amerykanie działają, nie planują.
Trzymaj się.
Widziałeś? Wpierw działaj, póżniej myśI.
Efekt gwarantowany.
Jesteś w dobrych rękach.
Generał George Custer, 7. Pułk Kawalerii.
Do usług.
Nic mi nie jest, jedź!
- Skąd ten pośpiech? - Mogłaby paniusia zejść mi z drogi?
Jaka paniusia? Jestem Amelia.
Amelia Earhart, nie słyszałeś o mnie?
Jesteśś tą słynną pilotką, czy co tam.
Pilotką? Jako pierwsza przeleciałam Atlantyk,
pierwsza odznaczona krzyżem lotników, i która przeleciała 48 stanów gyropropem.
Więc przestań się tak głupio patrzeć i powiedz mi, co to za miejsce.
W muzeum, a właściwie pod nim.
Teraz grozi mi niebezpieczeństwo, więc lepiej uciekaj.
- I to szybko. - Jak ci na imię, ptaszku?
Larry Daley.
Wiedz więc, Larry, że niebezpieczeństwo nie jest mi straszne.
A włócznie?
Lecimy, kapitanie.
Czas się zabawić.
98, 99, bingo.
Niczym złote runo.
żołnierze, poprzez pojmanie mnie wasi wrogowie stali się i moimi.
Karygodny błąd.
Plan jest taki. Po po trzecim sygnale na trąbce krzyknę: do ataku!
Wtedy wszyscy stąd wyskoczymy
i zaatakujemy.
Bum. Efekt zaskoczenia
Co wy na to?
Ty, Sacawakebanana.
- Nie tak mam na imię. - Sacademia.
- Żle. - Sacadebox.
- Shingedomaia. - Wiem, że jesteś sławnym generałem...
To wcale nie znaczy, że jesteś gorsza ode mnie.
Ale czy okrzyk "'do ataku" nie zdradzi naszych zamiarów?
Chyba tak.
Jest pan całkiem popularny, czemu nie da pan po prostu dyla?
Nie moge. Moi przyjaciele są w potrzebie.
Muszę znależć inną drogę na dół.
To coś nowego.
Spokojnie, nic wam nie zrobię.
Raczej nie pana się obawiają.
Dzięki.
Nie podchodzić!
Bo was nadzieję!
Nie wysyłaj chłopca do kobiecej roboty.
Polowałam włóczniami z plemieniem z Mikronezji.
Tamci mają słabszy refleks.
Uciekamy!
To dopiero imprezka.
Przepraszam. Sorka.
Cztery kreski w 1945. Halo?
Tata? W końcu. Przeglądałem plany archiwum.
- Okazuje się, że po zejściu schodami... - Schody już mam za sobą.
- Znalazłeś ich więc? - Tak jakby.
Do czego ty tam mówisz?
- Kto to był? - Amelia Earhart.
Poznałeś ją?
Chwilunia.
Co tak spieszno? Koniec wojny, nie słyszałeś?
Wybaczcie, ścigają mnie.
Mamy już karnawał?
- Z jakiej jednostki jesteś? - Brooklynskiej.
Poważnie? Jestem z Blackbush.
Chłopaki, ci kolesie chcą go pobić, bo jest z Brooklynu.
- Dzięki. - Drobiazg.
Zapomniał pan o...
Co to za ustrojstwo?
Pan wybaczy.
Daj znać jak skończysz.
Zadzwoń!
- Dzięki, za... - Niezły z pana lawirant.
Szybko!
- Nawet zadziałalo. - Co teraz?
Nie bierz tego do siebie, ale to moja bitwa.
- Chodzi o to, źe jestem kobietą, tak? - Chodzi o to, że wskrzeszony faraon
chce zabić mnie i wszystkich wokoło, by dostać tę tablicę,
którą zawładnie światem.
- Czyli jednak. - Posłuchaj-
Nie! To dzięki mnie wydostałeś się z tego monochromatycznego bajzlu.
- Z czego? - Z czarno-białego zdjęcia.
Posłuchaj mnie dobrze. Mogę pomóc.
Chcę pomóc. Nie z sympatii, której na razie nie czuję,
lecz ponieważ czuje przygodę, a lubię ją potwornie.
Dobra. Ale nie wiń mnie, jak coś ci się stanie.
Spokojna głowa.
Jestem Kahmunrah, pół bóg, z różnicą jednego pokolenia ze strony matki.
Prawowity rządca Egiptu, przyszły rządca...
wszystkiego.
Straciłem ludzi, tak więc potrzebni mi nowi generałowie,
którzy zechcą podbijać świat u mego boku.
Iwanie Grożny,
Napoleonie Bonaparte
i młody Alu Capone.
Jedni z najpodlejszych i strasznych ludzi w historii,
panowie...
cóż za podnieta was widzieć.
- A ci co... - Nawzajem.
Proszę tylko o posłuszeństwo, za które dostaniecie świat.
Dosłownie. Pytania?
- Tak. Czemu nosisz sukienkę? - To nie sukienka, tylko tunika.
Bardzo modne trzy tysiące lat temu.
Inne pytania?
Czy my też bedziemy musieli nosić taką sukienkę?
Jasne, że nie. Głuchy jesteś? Tłumaczyłem już panu Capone,
że to nie sukienka, tylko tunika.
To duża różnica.
Ktoś jeszcze?
Byleby nie o sukience. Tunice.
Dobrze. Księżyc w końcu zajdzie, czas zaiście krótki.
Krótki? Czemu patrzyłeś na mnie, wymawiając to słowo?
Tak mi się wymsknęło.
Skoro chodzi o panowanie, jestem zainteresowany.
Lecz wpierw chcę wyjaśnić parę spraw.
Ludzie mawiają, "Iwan Groźny, ależ on grożny, boję się'".
Tymczasem prawidłowe tłumaczenie brzmi "Iwan Cudowny".
Ale to mało chwytliwe. Co innego Grożny.
Tylko ja groźny nie byłem. Byłem dobrym przywódcą.
Rozumiem.
Na koniec to ja was o coś zapytam: jesteście ze mną?
Czemu nie.
Oui.
Da.
Przynieście więc Larry'ego Daley i tablicę do mnie!
Ze mną się pan nie zgubi, panie Daley.
Przyznaję, że podoba mi się sposób, w jaki mnie pan obejmuje.
Wybacz. Wcale nie zamierzałem...
Niech pan nie zaprzecza, nie może pan wzroku ode mnie odwrócić.
Nie wiem o czym mówisz.
To muzyka, czy mi się wydaje?
Latające aniołki, cicho!
- To kupidyni, bożki miłości. - Ściszcie się, bożki miłości.
My tu się ukrywamy.
Mieliście sie ściszyć, nie zmieniać aranżację.
Szybko, chodż.
I tak mała myszka wpada w szpony kocura.
Ty serio masz kompleks wielkości.
- To nie o to chodzi. - Nie?
Mówiłeś "Jestem małą myszką, a ty wielkim kotem".
No bo jestem.
Bez obrazy, ale... jesteś Napoleon, po tobie nazwano ten kompleks.
Słyniesz z bycia niskim.
- Naiwny amerykaniec. - Posłuchaj,
nie wyskoczymy na drinka, więc nie ma sensu... Zapomnijmy.
Liczy się plan, nie wzrost.
- Plan, no tak. - Trafnie ujęte.
Merci, Mademoiselle.
- Pozwól, źe zabiore pani chłopaka. - Nie jestem jej chłopakiem.
- Nie jestem. - Nie jest.
Przyjaciele.
Ta... właśnie.
Znajomi. Koledzy.
Coś jak przyjaciele ze szkoły,
co nie chcą zniszczyć znajomości wyznając drugiej osobie,
że chcesz czegoś więcej, że ci się ona podoba?
Powtórz, nie zrozumiałem.
Czy to coś jak przyjaciele ze szkoły,
co boją się wyznać prawdziwych uczuć, nie chcąc zniszczyć przyjażni?
Nie.
Kocham amorkowe romansiki. Jak każdy francuz.
Amore.
- Chodź ze mną lub giń. - Dobrze.
- Ide z wami. - Nie! To nie twoja walka.
W niektórych krajach Europy płacą moimi włosami.
Są walutą, jak złoto, czy banknoty.
Zapłaciłem za dromo jednym lokiem.
Słuchaj, ten klaun nie odróżni zwykłego placka od krowiego.
Gigantor ryzykuje dla nas życie, pomóżmy mu więc.
Przez duże "P".
Ale nie zrobimy tego będąc w zamknięciu, prawda?
- Musimy uciec. - Co to jest "placek"?
Coś jak ciasto, chodżmy.
Nie trykniemy się?
- Gotów? - Gotów.
A wy co?
Oktawiusie, ty ruszaj, a ja ich zatrzymam.
- Nie zostawię cie. - Ckliwe teksty zostaw dla siebie.
Znikaj!
Nic ci nie będzie, Jedediah.
To nie są prawdziwe rubiny.
Też mi rubinowy pantofelek.
Kimkolwiek byłeś, Archie Bunker, tron miałeś wygodny.
Złapaliśmy go na ucieczce.
Jego koleżka uciekł.
Co oni mogliby zrobić? Są mali jak ziarenka kuskus. Co nie?
Oto moja diagnoza wobec ciebie:
poryty i dziwak.
I coś jeszcze, jeśli można: głupi.
Wypuść mnie to ci pokaże, jaki ze mnie łobuz.
Dobrze powiedziane!
Aleś ty pocieszny, nawet jak mi grozisz.
Niesamowite. Czyż on nie jest milusi?
Hola, hola. Możesz mnie torturować, ale nie nazywaj mnie milusim.
Bez nerwów. Trzymaj się, odnajdę cię!
Gigantor... Nie.
Witaj, panie Daley.
Miło znów widzieć.
Pozwól że to wezmę.
Dziękuję.
Nareszcie!
Po trzech tysiącach lat,
moja przekleta armia, ma cudowna armia,
zostanie uwolniona!
Wygląda na to, że rodzice zmienili kombinację.
Wygląda na to, że nici z uwalniania armii.
Pewnie się wkurzyłeś. Czekałeś tysiące lat,
by zmartwychwstać, a teraz...
nie możesz otworzyć.
Spokojna głowa. Mogę czekać choćby i kolejny tysiąc lat.
Super, bo za kilka godzin będziesz stać w dziwnej pozycji.
Ja wezme kumpli i sajonara.
- Mam całą noc. - Czyżby?
On nie ma.
Otwórz klatkę.
- Co robicie? - Nie dotykać mnie!
Łapy precz!
Malutki ma atak gniewu.
Stój spokojnie.
- Zostaw go! - Nie bój się, nic ci nie zrobię.
Psikus, kłamałem.
Coś ciemno widze jego "całą noc".
Jak dla mnie ma... godzinę z groszem.
Wypuśćcie mnie!
Byłeś strażnikiem, znasz tę tablicę.
Lepiej niż my wszyscy.
Znasz kombinację, czy nie, masz godzinę na złamanie jej.
Inaczej twoi przyjaciele zginą.
I nie próbuj uciekać, będę cię pilnował.
Nawet nie wiem jak ją odczytać.
- Serio. - A to dopiero.
Pański koleżka jest taki słodziutki.
Tik, tak, panie Daley.
Czas start.
Dasz radę, jestem pewien.
Dasz radę!
Tu jesteś. A ja tak się zamartwiałam.
Nic mi nie jest.
- To co robimy? - Nie wiem, muszę odczytać tę tablicę.
Świetnie.
Koleś, nie chcemy problemów.
No proszę.
Wygląda na to, że brakowało mu wody.
Nie taki diabeł straszny.
Dobra, ale musisz...
Halo, pomocy...
Teddy.
- Może nam sie przydasz. - Chętnie, ale po kolei.
Głupio mi prosić, ale swędzi mnie nos, a nie mam się czym podrapać.
- Mógłbyś mnie wyręczyć? - Jasne.
- Delikatnie. Jeszcze tu. - Jeszcze?
Na placek brukwiowy, to było cudne.
- Theodore Roosevelt, do usług. - 26. prezydent USA,
podpułkownik Rough Rider, założyciel parków narodowych, itd.
- Znamy sie? - Nie, w Nowym Jorku jest inny Teddy.
Serio? I jaki on jest?
- Podobny, tyle źe... - Co? Mów!
- Tyle że... - Ma ciało? -Tak.
- Cóż za upokorzenie. - I konia.
Przepraszam, ale szukamy pomocy w odczytaniu tej tablicy.
- Zna pan hieroglify? - A owszem.
Prościzna.
Ptak, mężczyzna z włócznią. Bokiem ryba.
Buzia - żuk.
- A co to oznacza? - Dosłownie mniej więcej tyle:
Mężczyzna z włócznią złapał do buzi ptaka i boczną rybę.
Buzię miał jak żuk.
- Na pewno? - To jedno z możliwych znaczeń.
Oto inne: rozszyfruj sekret grobowca faraona, a poznasz kombinację.
- Czyli co? - A co ja, Sfinks jestem?
Co to, co tamto. Zapytaj Teddy'ego z Nowego Jorku.
Pewnie aż go palce świerzbią, by to dotknąć i dać koniowi do polizania.
W galerii znajdziemy kogoś, kto rzeczywiście umie myśleć.
Już prawie jesteśmy.
Witaj, młoda damo.
- Wybacz, ale musimy iść. - Ale ominie nas niebywała okazja,
to w końcu Degar.
Tyle że mój kumpel jest uwieziony, a rano mam spotkanie z Wal-Mart.
Tu jest.
On to raczej myśleć potrafi.
Wybacz, Myślicielu, ale musimy poznać sekret grobowca faraona.
Myślę... Myślę...
Myślę...
- My... ślę... - To był zły pomysł.
No bez jaj... Czaj moje mułki!
- Koleś, skup się. - To kwestia życia i śmierci.
Kwestią życia i śmierci jest ta ślicznotka.
Maleńka, zobacz tę salwę.
Gotów, cel, pal!
Einstein z niego nie jest.
- Czekaj, wiem gdzie ich znaleźć. - "Ich"'? - Einsteinów.
Gdzie?
Tam. W Air & Space.
Musimy się tam dostać.
Co?
- Nic. - Spoko.
- Gapisz sie na mnie? - Nie chcę niczego stracić.
Dobra, koniec tego, bo...
- Za co? - Za dużo gadasz.
Nie wiem czemu to zrobiłam,
czułam, jakbym długo spała i nagle... się wybudziła.
Mogę ci to wyjaśnić...
Serio, mogę...
A teraz za co?
Wróciliście, super.
Ekstra, piosenka miłosna z Titanica.
Fajna, ale nie na miejscu.
Chyba nie lubi się pan rozkoszować, co?
Nie jest to moja ulubiona piosenka, poza tym trochę płasko śpiewacie.
Mi się podobało. Jesteście wspaniali.
Odlećcie już wreszcie.
I podróż trwa dalej.
Czy ja czegoś nie mówiłem?! Spokój!
Chyba wiem co Ali miał na myśli mówiąc "Płyń jak motyl'".
Kuku na muniu.
Panie Egipt, ci dwaj słyszeli, o podbijaniu świata i chcą dołączyć.
Nie znam ich, ale chyba też są tutejszymi eksponatami.
Co za dziwadła...
Wybaczcie, brak wolnych etatów.
No ej, przecież jestem zły.
Patrzcie jak ryczeć potrafię.
Bójcie się!
Jakoś nie brzmiało to strasznie, raczej lekko zrzędliwie.
Co robisz tą ręką?
Co to oznacza?
Nie mogę się skupić jak tak oddychasz.
Mogę coś zasugerować?
Liczy się prostota.
Nie można być na raz złym, astmatykiem, robotem
i po co ta peleryna, do opery? To jakieś żarty.
Wybaczcie, ale podziękujemy.
Ucieka z tablicą!
Gdzie?
Dawaj.
On chce uciec, a nie odszyfrować kombinację.
Ruszajcie! Zabijcie go! I przynieście tablicę.
Dalej, ruchy! Bez tablicy nic nie zdziałamy!
Paszli!
Myślałeś, że uciekniesz, co?
- No to mamy przekichane. - Przekichane?
- Tak już mówię. - Dziwnie to brzmiało z twoich ust.
"Och, nie, zablokowali nam droge". Teraz lepiej?
Sęk w tym, że nie przejdziemy.
Fakt, mamy...
Przekichane.
Chodż.
Podobno byłem dobrym pretorem.
Obiecałem sprowadzić pomoc, co też niniejszym czynię.
Napohybel!
Kawał drogi...
Kto tam?
Strzeż mnie, Jupiterze.
Nie... ruszaj się.
Nie zauważy cię.
Widocznie zdradziłem się gadaniem.
Nie jestem orzechem!
Przez chwilę powinien być spokój.
Od jak dawna więc pilnujesz antyków?
- Nie pracuję w... - Poznałam po ciuszkach.
To pożyczone.
Fakt, byłem strażnikiem, ale już dawno nie jestem.
- Co, nie podobało się? - Przeciwnie, ale tak już wyszło...
- To czym się teraz zajmujesz? - W sumie...
projektuje urządzenia i sprzedaję je.
- Wynalazca? - Właśnie!
- Tworze róźne rzeczy. - Coś jak rakiety?
- Nie. - Hydroplany?
- Sterowiec. - Nie, nic z lotnictwa.
Mniejsze rzeczy, jak podświetlana latarka...
To ja ją wymyśliłem.
- I lubisz to robić? - Tak, bardzo.
Fajna zabawa.
- Co? - Trochę się pogubiłam,
skoro tego nie lubisz, po co to robisz?
- Lubię. Powiedziałem przecież. - Tak, słyszałam.
Ale widzę przed sobą kogoś, kto stracił hart ducha.
Nie straciłem... Wszystko mam na miejscu.
Wiesz, czemu zostałam pilotem?
- Nie. - Dla frajdy.
O to przecież tu chodzi.
Wielki Gatsby...
Szlag te gołębie i ich ciągłe gruchanie.
Panie prezydencie, nie!
Czas rzucić okiem na swój kraj.
Jak to mówią "Zrób dziś, co masz zrobić jutro".
- Dostaną świra jak cię zobaczą! - Świra?
żaden ze mnie świr.
- Nie to miałem na... myśli. - Chodż, maluszku.
Świrem raczej ty jesteś.
Straszny liliput z ciebie.
Nawet jak na ludzi średniego wzrostu.
- Po co pan to mówi? - Muszę być szczery.
No tak, z tego słynąłeś.
A teraz niech pan go postawi i wróci na swój tron.
Opytmistka. Zrobię jak każesz.
Dzięki.
Właśnie takim nastawieniem zbudowaliśmy nasz naród.
To ciekawa historia.
- Pewnego dnia w Happisburghu... - Ani rusz!
... tak bardzo chcieliśmy... Co jest?
- Siedź w bezruchu. - Bezruchu?
- Dzięki. - Nie ma za co.
- Do Air & Space. - Wiedzcie, że tworzycie cudowną parę.
- Nie, nie jesteśmy... - Nie jesteśmy...
Nie jesteśmy... Jak tak mówię, to tak jest!
- Naprawdę pasujecie do siebie. - Dzięki.
Żegnaj, cudna damo i ty... mały człowieczku.
Poszukajmy tych Einsteinów.
... ale wielki krok dla ludzkości.
Centrala, tu Air & Space, słyszymy was głośno i wyraźnie.
Czarnoskórzy lotnicy, znów dumnie kroczą.
Musisz tak komentować? żyj chwilą.
Czarnoskórzy lotnicy, żyjący chwilą.
Panienko Earhart...
- Chce pani podziekować. - Za co, kapitanie?
Nam też nie wierzyli, że potrafimy latać.
Dziękuję, że ich uświadomiłaś.
- Kto pierwszy w Paryżu? - Przyjmuję zakład.
- Hej, nie! Musimy... - Tylko rundka... nad stawem.
Nie mamy czasu.
Wybacz, nie mogłam się oprzeć.
Jest moja poczciwa Betty.
- W niej przeleciałam Atlantyk. - Ale Einsteiny są tam.
A wy gdzie?
Kontakt!
Tu kontrola lotów,
Systemy sprawne, czekamy na zielone światło.
Zrozumiano. Czekamy na start.
- Proszę, nie dawajcie im pozwolenia! - Czekam na zgodę na start.
Nie wydaję.
Start!
Stop!
Nadlatują małe samoloty.
Skręcaj!
- Ogłosić procedure odpalenia. - Zrozumiano.
Mamy pozwolenie.
Nie, nie, nie.
Dziewięć, osiem, siedem...
Nie mamy pozwolenia. Pozwolenie anulowane,
oczyścić strefę powietrzną, obowiązuje zakaz lotów.
Mamy sezon... ochronny na latanie.
- Szlag! - Dobranoc i dziękujemy,
dobra robota. Bez odbioru.
Jaka szkoda...
Witaj, kosmiczna małpko.
Able, spoko. Jak leci?
No tak. Spocznij.
Kulturalny zwierzaczek.
Wiesz gdzie znajdę Einsteinów?
Panie Daley, znalazłam Einsteinów.
Świetnie.
Panowie, chcemy poznać kombinacje z tej tu tablicy.
Zagadka brzmi: poznasz ją, rozszyfrowując sekret grobowca faraona.
Proste. Odpowiedź zawiera sie w pytaniu.
- To znaczy? - Rozszyfrować. Chodzi o liczbę.
A grobowiec faraona: piramida.
Rozumiesz? Odpowiedź znajdziecie w piramidzie.
Odpowiedż to Pi!
- Pi? - Dokładnie 3, 1 4159265.
- Tak! 3, 1495265? - Nie, nie.
- 3, 14159265. - Jasne. 3, 14...
Przepraszam. Zgadza się czy nie?
Nie dotykać włosów.
- Wybacz, za mocno trzesiesz głową. - Po to ją mam!
I za to ją, aha aha, lubimy! Razem!
d Za to ją, aha aha, lubimy! d
Wiecie, nie każdy może być Einsteinem...
- Ja moge! - Ja jestem! - Wszyscy jesteśmy!
- On jest! - Ty jesteś! - Ja też!
- Dobra. Możecie wolniej? - No dobra.
3, 1 41 59265.
- 3, 14... - Ja zapamiętałam.
- Dziękuję, panowie. - Dzięki.
Dobra, wasz jaśnie oświecony generał,
długo rozmyślał nad tym, coście mi powiedzieli
i wpadł na nowy, ulepszony plan.
Głośno oznajmię, że nie zamierzamy zaatakować,
by potem...
Chwila napięcia...
Nieżle się zdziwicie...
Bum! Atakujemy!
Nie spodziewałeś się, że przyjaciel cię zostawi, co?
Wróci.
To pewne jak wschód słońca.
Nie gadaj tyle, bo się piaskiem zakrztusisz.
Mamy dziesięć minut.
Stanowimy zgrany zespół. Może nawet coś więcej?
My? Chwila.
- Co, nie podobało się całowanie? - Wręcz przeciwnie!
- No, gorzej z policzkowaniem, ale... - Więc to ja ci się nie podobam.
Skądże! Jesteś niesamowitą, cudowną kobietą,
ale, są pewne rzeczy, które uniemożliwiają...
- Ty nie jesteś... - Tak, panie Daley?
Jesteś... pełna...
Pełna... ?
Piękna. Pełna piękna.
- Za mną! - Są tam, ruchy.
Panowie, zatrzymajcie ich.
Wiem, co zrobimy.
Panie, zaraz będziemy ich mieli.
To piewrszy samolot w dziejach!
Kupa drewna i papieru!
Jest ze świerku i płótna żaglowego. I amerykańskiej pomysłowości.
Czekasz na zaproszenie?
- Z drogi. - Nic z tego.
Uciekają nam!
Oni im pomagają!
Trzymaj się, będzie wiało.
- Kobiety nie potrafią latać! - A jednak!
Niezła jest.
Co? Jakie "o-oł"?
Drut się zaklinował, muszę go poluzować.
- Trzymaj ster! - Co? W życiu!
- W głebi wciąż masz hart ducha. - Na nic mi hart,
- nie mając licencji na pilotowanie! - Trzymaj.
Sama trzymaj!
Nie patrz w dół, to przecież samolot!
Able! Drzwi!
Zrobione.
W górę!
- Połamania skrzydeł, Amelio. - Połamania skrzydeł!
Coś nerwowo wyglądasz, Ramadana. Ja się czuję jak w spa.
Piasek odmładza skórę.
Zapobiega łuszczeniu.
- Znudziło sie już? - Obawiam się, że nie.
Choć możemy przyspieszyć upływ czasu.
Co to za odgłos?
Stop!
Niech pan nie odlatuje.
Proszę, proszę.
Efektowne wejście.
Czas załatwić wsparcie.
Twój przyjaciel ma nadzieję, że odgadłeś kombinację.
- Oddaj mi go. - Jak podasz kombinację i tablicę.
Zrobię to, jak wypuścisz jego i resztę.
Oddam, jak będę chciał oddać.
Ja też oddam jak będę chciał oddać.
Mów co ci każe, albo zabiję wszystkich twoich koleżków,
zaczynając od tego kudłatego.
Nie jestem kudłaty! Gigantor, daj mi się nim zająć!
Juź ja o niego zadbam. Dostaniesz co chcesz,
jak wypuścisz moich przyjaciół.
Dobra. Nie na darmo nazywano mnie Kahmunrah Słowny. Proszę.
Nie nazywano mnie Słownym,
tylko Krwistym, co zabija każdego, kto nie chce mu czegoś dać,
gdy sobie tego życzy!
O czym zaraz przekonasz sie, jak nie podasz kombinacji i tablicy.
- Tak cię zwali? - Po Egipsku brzmi krócej.
- Oddaj go, to dostaniesz. - Jak śmiesz?
Dotknij raz jeszcze, to zginiesz.
- Nie dotykaj. Tu jest granica! - A wsadż ją sobie!
Łapy precz! Jak mogłeś to zrobić?
Jak śmiałeś?
Gdybyś nie znał kombinacji, już byś nie żył!
- Nie żyłbyś jak trup! - Ale znam ją.
Łapy precz z mojej strefy! Jak śmiesz?!
Odezwij się raz jeszcze, to cię zabiję!
Rozumiesz?
Nic nie mów! Boże...
Zaszlachtuje cię, jak otworzysz usta.
Oddaj mi wiec tablice i podaj kombinację.
Jak oddasz mi Jeda i wypuścisz resztę.
Złamałeś wszystkie zasady: przemówiłeś i naruszyłeś strefę.
- Możemy tak całą noc gadać, wiec... - Więc może dam ci pięć sekund
na podanie tablicy i kombinacji.
Kombinację już znamy.
Liczba Pi. 3, 1 41 59265.
Pan Trzęsiołek wszystko wyśpiewał.
Jeszcze jak śpiewał. Jak kanarek.
- Przepraszam, Larry... - Gęba! Bo znów dostaniesz!
- Daj mu już spokój. - Durny pamperek.
- Nic ci nie jest? - Nic, dzięki.
Pewnie jesteś zawiedziony, Larry, tyle wysiłku na nic.
Potworne rozczarowanie.
Słyszycie to brzęczenie?
Wiecie co to za odgłos?
To pytanie retoryczne.
To dżwięk końca.
- Wybacz. - Starałeś się.
Prawie go mieliśmy.
Nie. Ja przepraszam, że was zostawiłem.
Może by do tego nie doszło.
Nic nie pojmujesz, co? Nie dzwoniłem do ciebie po pomoc.
Fakt, była lekka rozróba, ale to przecież żadna nowość.
To ty potrzebowałeś pomocy.
Ten picerski garniak, w którym paradowałeś ostatnimi czasy.
Jakbyś na pogrzeb szedł.
Odpicowany pustak.
Nie byłeś sobą.
Ale wiesz co? Nie wszystko stracone.
Czuję, że też masz waleczne serce.
Ruszaj!
Kahmunrah wybrany na drugą kadencję.
Piąty król Egiptu, obecnie: król świata!
Horusie, Rah, moi wojownicy, wystąpcie.
Wyśliście Larry'ego i jego przyjaciół gdzie ich miejsce!
Stop!
Powrócił potężny Oktawiusz!
Ujeżdżający potwornego potwora:
Potworną... wiewiórkę!
Do boju, futrzany przyjacielu!
Stój, bestio. Chcesz się poddać z honorem?
Czy wśród rozlewu krwi?
To nazywasz odsieczą?
To, nie. Tamto.
- A cóż to jest? - Abraham Lincoln,
- który zaraz da ci nauczkę. - Brać go!
Obleśne pół-gołębie!
Nie, nie!
Na razie, ptasie mleczka!
Czekajcie, czekajcie.
- żegnajcie, ptakoludy. - Nie przechodźcie przez wrota!
Nie słuchajcie go! Dzięki za odwiedziny!
Nie!
To się porobiło.
Na mnie chyba już pora.
Zapamietaj, synu: źadny dom wewnętrznie skłócony, nie ostoi się.
żegnajcie!
Co teraz?
No nie wiem. Można by zacząć od zabicia jego.
Zabić go!
Co znowu?
Nie atakować...
... teraz!
Na nich!
Nic nie bój, zajmę się nim!
Ty zaatakuj od tyłu.
- Co robisz? - Ukrywam się.
Ukrywasz? Jesteś nam potrzebny!
Jestem do niczego.
Wcale nie.
Byłbyś dumny, mając na sumieniu śmierć 208 żołnierzy pod Little Bighorn?
- Nie. - No właśnie. Ani trochę.
Może i mam gadane, ale nie zasługuję na te odznaczenia.
I tak będe pamietany przez pryzmat największego niepowodzenia.
Co było, to było.
Pamietać cię będą za to, co zrobisz dzisiejszej nocy.
To twoja ostatnia bitwa.
- Potrzebują dowódcy. - Dokładnie.
Chcesz nim być?
- Sie wie. - To do roboty!
Do dzieła!
Nic mi nie jest!
Able!
Tak? Świetnie.
Chłopaki, nie czas na to.
Po tobie bym się tego nie spodziewał.
Pasuje? Takie są tego konsekwencje.
Stop! Przestańcie!
Słuchajcie: jesteście kapucynkami. Skupcie się na obkładaniu wroga.
Weżcie się w garść.
Do boju!
- Potrzebują nas. - Nie dam rady.
Już chyba więcej nie wsiądę na koń.
Pamiętaj mnie takiego, jakim byłem. Dzikiego, wolnego...
- Zachowaj tę mowę pożegnalną. - Jeszcze nie skończyłem.
Chce wspomnieć o tym, jak z wrogów staliśmy się przyjaciółmi.
- Nie! - Popłaczesz się!
Nie! Bo wcale nie umrzesz!
- Do roboty. - Trzymaj miecz.
Miecz proszę.
Atakuje!
Policzek! Kopniak!
Nie przestawajcie!
Jak leci?
- Wszystko w porządku? - Jak nigdy dotąd.
Zrobimy tak: dam ci znak, po czym ty otworzysz wrota.
Czyżbyś miał plan?
Mam zamiar skłócić dom.
Tablica. W tej chwili.
Jasne. Powiedzcie kto tu rządzi, to oddam.
- Kahmunrah jak mniemam? - Niet.
- On nami nie rządzi. - Nie? A sądziłem, że tak.
To powiedzcie kto tu rządzi i jest wasza.
Ja rządzę.
To zwykły chłop. Tylko ja tu jestem szlachetnie urodzony.
Ale nie masz tylu medali i takiego kapelusza jak on.
Dziękuję.
Może i nie mam medali, ale i tak wyrwę ci rączki,
jak tylko dotkniesz tablicę.
Łapy precz od krasnalka!
Poradzę sobie.
Poradzisz? Ty ledwo co mówić potrafisz.
Przekonajmy się.
Już ja ci pokażę. Widzisz to?
Ty kurduplu jeden!
Sprytne posunięcie.
Sprowokować ich do bójki.
To w sumie był pomysł Lincolna.
Skłócony dom się nie ostoi.
Trzeba było uciec, póki miałeś szansę.
Choć wtedy nie mógłbym cię zabić.
Czymżeż ty jest?
Stróżem nocnym.
Wygraliśmy!
Ktoś odzyskał hart ducha.
Bitwa pod Smithsonian.
Wielka bitwa, którą zapamięta...
... nikt.
My zapamiętamy.
Za godzinę świta, muszę was zabrać.
Ale przecież oni nas tam nie chcą!
Oni nie, ja.
Podrzucisz nas?
Z przyjemnością.
Poczekaj.
Muszę się zająć czymś jeszcze.
No chodż! Wskakuj!
Od razu lepiej, co?
Nie ma za co!
Tylko wróć przed świtem!
Zaprawdę, obiecujące czasy.
Wychodzimy. Tylko nie rozchodżcie się!
Wróciłeś na należne ci miejsce.
Zgadza się.
Będę się zbierać.
Co ci chciałem wtedy powiedzieć...
Ciężko to ująć w słowa.
- Ale... gdy nastanie ranek... - Wiem, co się wtedy stanie.
Zawsze wiedziałam.
Ale liczy sie tylko to, że w jedną noc, spędziłam z tobą przygodę życia.
Czuję, że to bedzie piękny wschód słońca.
Dobrej zabawy.
Dzięki.
Nie wiem jak wy, ale właśnie zaliczyłem macanko.
No i poleciała.
Kierunek...
... Kanada.
Leci do Kanady.
Nie, skorygowała kierunek.
- Zmykajcie na dół. - Rozumie się.
Jak leci, kolego?
Dzieki, że sprowadziłeś ich z powrotem.
Przyznaję, świetna robota.
Tyle że oni nie mogą wiecznie kryć się w tej piwnicy.
- Chyba mam na to rozwiązanie. - Doprawdy?
Ranka szum, dum dum.
Nasze muzeum wraca do blasku.
Pamietasz, jak ostatnio mówiłeś mi o kluczu do szczęścia?
- Mówiłem? - Powiedziałeś i nagle zastygłeś.
Chyba poznałem go.
Chodzi o robienie tego, co się kocha.
Z ludżmi, których kochasz.
Ja myślałem o gimnastyce, ale zamiłowanie też pasuje.
- Lawrence! - Tak?
Witaj w domu.
Dzięki.
Czekanie dobiegło końca.
Po dwóch miesiącach renowacji, muzeum znów jest otwarte.
Nowojorczycy uderzają tłumnie do środka, ciekawi ujrzeć wprowadzone zmiany.
Dzieki wydłużeniu godzin otwarcia, muzeum ożyło jak nigdy.
Proszę, proszę.
- Tyle lat, a mundur wciąż pasuje. - Aż tyle lat wcale nie minęło.
Czym sobie na to zasłuźyliśmy? Zaplątałeś się w korporacyjnej dżunglii?
- Zwolnili? - Nie, sprzedałem firmę.
Kto by pomyślał.
Jednego dnia pozbywamy się rupieci,
drugiego dostajemy pokaźny, anonimowy datek
z zastrzeźeniem, by wszystko było po staremu.
No, nie do końca.
Witajcie! Jestem Theodore Roosevelt, naturalista, Rough Rider,
a także 26. prezydent USA.
Za mną, moi mili.
Macie gum gum dla dum dum?
Dostałem ją od rodziców trzy tysiące lat temu.
Powierzyli mi najcenniejszy skarb mego ludu.
- A ma to jakąś moc? - Czy ma moc?
Bez mocy to pic na wodę.
Tak, ma moc przywracania eksponatów do życia.
- A na serio? - Nic. To zwykła dekoracja.
Wiedziałam.
Co za dziura. Od razu widać, że sztuczne.
Do kitu ta animatronika.
- Mamut? - A niby wyginęły.
- Czuję się jak w innym muzeum. - Tętni życiem, co?
Jak nowo otwarte.
Tym razem zostaniesz na dłużej, czy znów tylko tymczasowo?
Zostaję.
Fajnie.
- Spośród wszystkich stróźy, ty... - Co?
jesteś najlepszy.
Hej, szkrabie. Nie obejmować zwierząt.
Wybacz, nie chciałem cie zawstydzić, ale przypominasz mi kogoś.
- Często mi to mówią. - Tak?
Muszę mieć znane rysy twarzy.
- Jesteś spokrewniona z Amelią Earhart? - Nie.
- Nie wydaje mi się. - No tak.
Musiałem zapytać.
- To ona przeleciała Pacyfik. - Atlantyk.
Pierwsza przeleciała nad Atlantykiem, dostała krzyż lotników,
jako pierwsza kobieta.
- Niesamowita. - To prawda.
Zachęcam obejrzeć korytarz miniatur.
Zaprowadziłby mnie pan, sama zawsze się gubię.
Tak, jasne, to tuż...
Dziękuję.
.:: Napisy24 - Nowy Wymiar Napisów ::. Napisy24.pl